Name: غزلیات
Author: افسر کرمانی

غزل شماره ۱: ای صورت تو معنی والشمس والضحی

غزل شماره ۲: ای لب لعل تو روح بخش مسیحا

غزل شماره ۳: بیا که بی تو مرا روزگار شد یارا

غزل شماره ۴: برخیز و بزدای از دلم ساقی غم ایام را

غزل شماره ۵: در پیرهن ای ماه نهفتی بدنی را

غزل شماره ۶: ای که داری هوس لعل لب جانان را

غزل شماره ۷: به غم دوست فکندیم دل خرم را

غزل شماره ۸: در بزم چمان آمده سرو چمن ما

غزل شماره ۹: از دیده چکد قطره خون جگر ما

غزل شماره ۱۰: بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را

غزل شماره ۱۱: بهر پا بستن دل زلف گره گیر دوتا

غزل شماره ۱۲: ای مایه خرمی جهان را

غزل شماره ۱۳: در دام گرفتند و شکستند پرم را

غزل شماره ۱۴: به حریم کوی دلبر که برد پیام ما را

غزل شماره ۱۵: هر آن مرغی که می بندند در گلزار بالش را

غزل شماره ۱۶: بیا ساقی کرم کن جام می را

غزل شماره ۱۷: در آن گلشن که آرند از قفس بیرون هزارش را

غزل شماره ۱۸: گلی کز اشک خونین باغبان داده است آبش را

غزل شماره ۱۹: خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را

غزل شماره ۲۰: عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را

غزل شماره ۲۱: بگو صیاد ما در دام ریزد دانه ما را

غزل شماره ۲۲: بر قتل من خسته اگر بسته میان را

غزل شماره ۲۳: جز ماه من که هشته به تارک کلاه را

غزل شماره ۲۴: تا گریزد طرب از کلبه ویرانه ما

غزل شماره ۲۵: ای کرده بنا چشم تو عاشق فکنی را

غزل شماره ۲۶: زلفا تو کانهمه شکن و تار داریا

غزل شماره ۲۷: ای سایه سعادت و ای مایه شکیب

غزل شماره ۲۸: ای آفتاب از مه رویت در التهاب

غزل شماره ۲۹: ای که به کوی مهوشان بار فتاده در گلت

غزل شماره ۳۰: ای که نرسته در چمن سرو به دلرباییت

غزل شماره ۳۱: ای قامت دلجوی تو آشوب قیامت

غزل شماره ۳۲: آن کو به تو بخشید چنین لطف و صباحت

غزل شماره ۳۳: غم نیست گر نه ما را دور فلک به کام است

غزل شماره ۳۴: ای بی وفا که عمری سازیم با جفایت

غزل شماره ۳۵: امروز همه خرمی دولت دین است

غزل شماره ۳۶: ای که لبت کوثر و رویت بهشت

غزل شماره ۳۷: خوش میرود بناز و صدش دیده در قفاست

غزل شماره ۳۸: زمان سرکشی عشق و گاه شرب مدام است

غزل شماره ۳۹: ما را به سراپرده گل رفت اشارت

غزل شماره ۴۰: ساقی به سر ما هوس شرب مدام است

غزل شماره ۴۱: عید است و مرا در طلب باده شتاب است

غزل شماره ۴۲: شکر شده عالمی ز قندت

غزل شماره ۴۳: ای چرخ زمین آستانت

غزل شماره ۴۴: ای ماه وشان همه غلامت

غزل شماره ۴۵: گشتیم همه عالم و جای دگری نیست

غزل شماره ۴۶: مهر چهری که منور بصر کوکب از اوست

غزل شماره ۴۷: آن که در عشق بتان هر نفسش فریاد است

غزل شماره ۴۸: روی و لب و تن و ذقن یار نازک است

غزل شماره ۴۹: ای دل ما غرق خون از نوک تیرت

غزل شماره ۵۰: خرم دلی که کشته تیغ جفای توست

غزل شماره ۵۱: ما را هوای باده یاقوت فام توست

غزل شماره ۵۲: ما را طمع ز ساقی مجلس شراب توست

غزل شماره ۵۳: در کنگر سپهر هنر داستان ماست

غزل شماره ۵۴: جز ملک محبت به جهان مملکتی نیست

غزل شماره ۵۵: چون سرو دلارای قدت در چمنی نیست

غزل شماره ۵۶: ابر نیسان به چمن بار دگر باران ریخت

غزل شماره ۵۷: حق انصاف عجب مملکتی مسکن ماست

غزل شماره ۵۸: نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است

غزل شماره ۵۹: ماه ما را آسمانی دیگر است

غزل شماره ۶۰: مهر و وفا سرشته به آب و گل تو نیست

غزل شماره ۶۱: هیچ می دانی مرا در بوته دل تاب نیست

غزل شماره ۶۲: ای که چون چشم بت من حال بیماریت هست

غزل شماره ۶۳: بی زلف تو چون قرار ما نیست

غزل شماره ۶۴: زآن چشم پرخمار و از آن لعل می پرست

غزل شماره ۶۵: تا شدم شیفته زلف تو آرامم نیست

غزل شماره ۶۶: شمشیر تو چشمه حیات است

غزل شماره ۶۷: زلف در آتش روی تو چو در تاب شود

غزل شماره ۶۸: باز باد سحری بوی خوش یار آورد

غزل شماره ۶۹: زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد

غزل شماره ۷۰: آن که در بزم نه ساقی و نه جامی دارد

غزل شماره ۷۱: ای خوش آن دیده که از اشک نگاری دارد

غزل شماره ۷۲: از درم باز کی آن دلبر طناز آید

غزل شماره ۷۳: آن گروهی که ز جان و دل ما خوب ترند

غزل شماره ۷۴: این نکویان که سهی قامت و سیمین بدنند

غزل شماره ۷۵: وه که اگر پیام ما صبحدمی صبا برد

غزل شماره ۷۶: تو را با لعل خندان آفریدند

غزل شماره ۷۷: روی پاک تو در آیینه ادراک افتاد

غزل شماره ۷۸: نه به دستگاه شهنشهی نه به خوبیت ضرری رسد

غزل شماره ۷۹: با صبا نفحه جان از بر جانان آید

غزل شماره ۸۰: هیچ گلستان به روی یار نماند

غزل شماره ۸۱: این خون عاشق است همانا به جام شد

غزل شماره ۸۲: عاشق نتوان گفت که در بند نباشد

غزل شماره ۸۳: به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می سوزد

غزل شماره ۸۴: آنچه در مدرسه آموختم ایامی چند

غزل شماره ۸۵: مرغ دل ما در قفست دانه ندارد

غزل شماره ۸۶: زلف سیه منه که حجاب قمر شود

غزل شماره ۸۷: عقرب سر زلفت با قمر قرین باشد

غزل شماره ۸۸: حاجتم از روی خوبان جز تماشایی نباشد

غزل شماره ۸۹: زین شعله که رخسار تو افروخته دارد

غزل شماره ۹۰: خط تو هاله صفت ماه در میان دارد

غزل شماره ۹۱: غمی دارم به دل مدغم که در عالم نمی گنجد

غزل شماره ۹۲: زین سان که آن پیمان گسل آغاز دستان می کند

غزل شماره ۹۳: وقت شد کاسکندر گل لشکر آرایی کند

غزل شماره ۹۴: ماه من از شرم بر خورشید اختر پرورد

غزل شماره ۹۵: خوبان که در آیینه رخ خود نگرانند

غزل شماره ۹۶: مرا ز دست تو دانی چها بسر گذرد

غزل شماره ۹۷: شبی به شوخیم آن ترک سیمتن بکشد

غزل شماره ۹۸: از جان بگسل صحبت جانانه به دست آر

غزل شماره ۹۹: تهی شد کاسه از می کیسه از زر

غزل شماره ۱۰۰: ما را ز دل اندر غم دلبر گله بسیار

غزل شماره ۱۰۱: نظاره کردی بر کشتنم نظاره دیگر

غزل شماره ۱۰۲: کیست آن سرو صنوبر قد طوبی رفتار

غزل شماره ۱۰۳: ای ز شرم عارضت در کاستن جرم قمر

غزل شماره ۱۰۴: ای ز ماه طلعتت خورشید تابان شرمسار

غزل شماره ۱۰۵: بسته بر قتل من آن ترک جفا پیشه کمر

غزل شماره ۱۰۶: ای که صد دل به یکی حلقه زلفت زنجیر

غزل شماره ۱۰۷: ای پناه هر فقیر و هر اسیر

غزل شماره ۱۰۸: چشم بدبین فلک بادا هم از روی تو کور

غزل شماره ۱۰۹: ای که بر ما گذری با همه کبر و غرور

غزل شماره ۱۱۰: ساقی بیار باده که آمد بهار باز

غزل شماره ۱۱۱: پرورده نهان به مشک و کافور

غزل شماره ۱۱۲: جان است اگر گرامی و عمر است اگر عزیز

غزل شماره ۱۱۳: در کشورم کشید سپه پادشاه باز

غزل شماره ۱۱۴: تا هست در تن من افسرده جان نفس

غزل شماره ۱۱۵: پروانه را ز آتش دلها خبر بپرس

غزل شماره ۱۱۶: بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش

غزل شماره ۱۱۷: کسی کز عشق خوبان هیچ نبود صبر و آرامش

غزل شماره ۱۱۸: هر آن بلبل که آمد بوستان دیدار صیادش

غزل شماره ۱۱۹: وه چه خوش است گلشن و باد خوش بهاریش

غزل شماره ۱۲۰: آن که قرار ما بود قصه آشناییش

غزل شماره ۱۲۱: آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش

غزل شماره ۱۲۲: روز هنگامه شه ما صف مژگان سپهش

غزل شماره ۱۲۳: هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش

غزل شماره ۱۲۴: آن که حیرانیم افزود ز پا تا به سرش

غزل شماره ۱۲۵: آن که در دیده بینای من آمد جایش

غزل شماره ۱۲۶: بنازم خاک اقلیم سلیمان را که هر مورش

غزل شماره ۱۲۷: دارم هوای آن که روم در دیار خویش

غزل شماره ۱۲۸: آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش

غزل شماره ۱۲۹: آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش

غزل شماره ۱۳۰: چشمه حیوان بر ارباب هوش

غزل شماره ۱۳۱: بر دوش فکند زلف را دوش

غزل شماره ۱۳۲: دوش دیدم بر در میخانه پیر می فروش

غزل شماره ۱۳۳: خوشا سودای عشق و روزگارش

غزل شماره ۱۳۴: ای که تو را ز شام مو روی دمیده چون فلق

غزل شماره ۱۳۵: ای ماه پریچهر مطبوع خصایل

غزل شماره ۱۳۶: ماه من ای بدر آفتاب شمایل

غزل شماره ۱۳۷: ای که در فکر مهندس دهنت سر محال

غزل شماره ۱۳۸: تیری که زد به دشمن ما را نشست بر دل

غزل شماره ۱۳۹: مرحبا ای برید باد شمال

غزل شماره ۱۴۰: حالت چشم تو و قصه بیماری دل

غزل شماره ۱۴۱: که می گوید که من دلبر ندارم

غزل شماره ۱۴۲: من که سودا زده روی توام

غزل شماره ۱۴۳: ای که بی کام لبت یک نفس آرام ندارم

غزل شماره ۱۴۴: یاد آن شب ها که در زلف تو ماهی داشتیم

غزل شماره ۱۴۵: یاد ایامی که در کوی تو کاری داشتیم

غزل شماره ۱۴۶: چو ماه روی تو را در خیال می نگرم

غزل شماره ۱۴۷: چو یاد خوی تو آید در آتش سخنم

غزل شماره ۱۴۸: وقت آن است که از خانه به میخانه روم

غزل شماره ۱۴۹: عاشق و رند و میخواره من از عهد قدیم

غزل شماره ۱۵۰: تا به دامان تو من دست تولا زده ام

غزل شماره ۱۵۱: غیر آن زلف پر از سلسله زنجیر ندارم

غزل شماره ۱۵۲: تذرو باغ توام دل به شاخ سرو که بندم

غزل شماره ۱۵۳: به ترک ساقی و صهبا هزار توبه ببستم

غزل شماره ۱۵۴: برق عشقت را چنان در استخوان آورده ام

غزل شماره ۱۵۵: بسکه لعل و گهر دیده به دامن دارم

غزل شماره ۱۵۶: من دیوانه که در حلقه عشاق توام

غزل شماره ۱۵۷: با تو صنوبر خرام کرده قیامت قیام

غزل شماره ۱۵۸: قدح را در کف ساقی ز حسرت خون جگر کردم

غزل شماره ۱۵۹: از نوا کم نکنم تا نکند آزادم

غزل شماره ۱۶۰: ما که از صهبای جام عشق تو مستیم

غزل شماره ۱۶۱: عیبم مکن امروز که دستار ندارم

غزل شماره ۱۶۲: ای چشمه خورشید تو آسایش جانم

غزل شماره ۱۶۳: تا به روی تو شد دیده بازم

غزل شماره ۱۶۴: تا عشق را قدم بسرکو نهاده ایم

غزل شماره ۱۶۵: چه حاجتم بود از جام باده من که مدامم

غزل شماره ۱۶۶: ای صبا از ره یاری سوی یارم گذری کن

غزل شماره ۱۶۷: دوش از درم درآمد آن سرو سیمتن

غزل شماره ۱۶۸: تا چند جفا باما یک ره ز وفا دم زن

غزل شماره ۱۶۹: تا چند سخن از عقل از عشق دلا دم زن

غزل شماره ۱۷۰: اگر سری است با گلت به عارض نگار بین

غزل شماره ۱۷۱: زآن قد چون صنوبر و زآن روی چون سمن

غزل شماره ۱۷۲: ای بوستان لاله رویت بهار من

غزل شماره ۱۷۳: ای ذره های کوی تو خورشید منظران

غزل شماره ۱۷۴: باورم نیست که باشد چمنی بهتر از این

غزل شماره ۱۷۵: خوب دیدیم و نباشد نظری بهتر از این

غزل شماره ۱۷۶: بشکست سنگ محنت عشق تو نام من

غزل شماره ۱۷۷: گیسو به رخ بیفکن و مه را نقاب کن

غزل شماره ۱۷۸: ای صنم نازنین ناز تو بر جان من

غزل شماره ۱۷۹: بیا تصرف در صنعت سکندر کن

غزل شماره ۱۸۰: بوسی به من از آن لب و رخسار عطا کن

غزل شماره ۱۸۱: خلاف تلخ کامی های دیرین

غزل شماره ۱۸۲: گر آن دو زلف عنبرین به رخ شود نقاب تو

غزل شماره ۱۸۳: بهار آمد و در باغ لاله شد چو پیاله

غزل شماره ۱۸۴: خم ابروی تو هم کعبه و هم میخانه

غزل شماره ۱۸۵: یار ما برماه از عنبر نقاب انداخته

غزل شماره ۱۸۶: مرا امروز کاخ از بوستان به

غزل شماره ۱۸۷: خوش تر است از دولت دنیا و عقبی وصل یاری

غزل شماره ۱۸۸: شود آیا که ز ما حرف وفا گوش کنی

غزل شماره ۱۸۹: دلم به یک نظر آمد اسیر چشم سیاهی

غزل شماره ۱۹۰: صبا به جانان اگر توانی

غزل شماره ۱۹۱: ای که اندر زلف مشکین پیچ و تاب انداختی

غزل شماره ۱۹۲: هوای حلقه دامی مرا نشاند به بامی

غزل شماره ۱۹۳: داری ز چمن گر هوس حلقه دامی

غزل شماره ۱۹۴: چه خوش باشد شبی در سرزمینی

غزل شماره ۱۹۵: هرجا که تو بنشینی صد فتنه برانگیزی

غزل شماره ۱۹۶: عیب جنون من مکن ای که ندیده ای پری

غزل شماره ۱۹۷: ای که از قامت و رخ حسرت سرو و قمری

غزل شماره ۱۹۸: ای سرو چه ای ماه که ای شوخ کدامی

غزل شماره ۱۹۹: گفتم قرین به روحی و با جان مقابلی

غزل شماره ۲۰۰: نه در شرار رخ افکنده ای ز خال سپندی

غزل شماره ۲۰۱: آیا بود که روزی از دوستان بشیری

غزلیات

حرف آخر قافیه