غزل شماره ۱۵۵
غزل شماره ۱۵۵
بسکه لعل و گهر دیده به دامن دارم
دامن از لعل و گهر غیرت مخزن دارم
کوهکن باشم و باید بکنم جان در کوه
نه چو پرویز سر رفتن ار من دارم
ره ایمان مرا چشم سیاهی زد و رفت
من به لب جان ز پی حسرت رهزن دارم
روی شاه پریان دیدم و دیوانه شدم
چه غم از سرزنش عاقل و کودن دارم
بهتر آن است که بیرون روم از چشم حسود
تن که باریک تر از رشته سوزن دارم
من به میدان تولای تو از همت عشق
همچو گو در خم چوگان سر دشمن دارم
افسر آخر شودم نرم تر از قبضه موم
دل اگر سخت تر از پاره آهن دارم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از عشق و حسرت‌های خود سخن می‌گوید. او به زیبایی و ارزش‌های خود مانند لعل و گوهر اشاره می‌کند و بر محکم بودن عواطفش تأکید می‌کند. شاعر به تلاش و سختی‌هایش در مسیر عشق اشاره می‌کند و همچنین به پیچیدگی احساساتش، که از یک سو دلش نرم و در عین حال سختی دارد. او از حسادت دیگران نیز می‌گوید و اینکه این حسادت او را به دوری از چشم آن‌ها وادار می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در میدان عشق، تمام وجودش را فدای معشوق کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود