غزل شماره ۱۵۶
غزل شماره ۱۵۶
من دیوانه که در حلقه عشاق توام
همچنان بسته زنجیرم و مشتاق توام
عجبی نیست به مردم اگر از زهر فراق
من بی تاب و توان زنده تریاق توام
به خداوندیت اقرارم از آن است که من
بنده طلعت و زلف و ذقن و ساق توام
گفته بودی که دهی بوس و دهم جان به عوض
عهد بشکستی و من بر سر میثاق توام
تو چو خورشید در آفاقی و من مرغ سحر
عجب این است که من شهره آفاق توام
ای که دلجویی افسر کنی از پرسش حال
بنده سیرت پاکیزه و اخلاق توام
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر از یک عاشق سخن میگوید که به شدت عاشق معشوق خود است و در عین حال از درد و دوری او رنج میبرد. او به صراحت اعلام میکند که در زنجیر عشق معشوقش اسیر است و از فراق او بیتاب است. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره میکند و نشان میدهد که چگونه به او وابسته است. او از سر عهد و پیمانی که با معشوق داشته، سخن میگوید و خود را بنده و تسلیم او میداند. در نهایت، شاعر به پاکی و اخلاق نیکو معشوق اشاره کرده و آن را ستایش میکند.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود