غزل شماره ۵
غزل شماره ۵
در پیرهن ای ماه نهفتی بدنی را
و آکنده ای ای سرو به گل پیرهنی را
جز سیم بناگوش تو در زلف معنبر
پرورده مگر سایه سنبل سمنی را
نفروزد اگر پرتو روی تو به گلشن
گلشن ندهد رونق بیت الحزنی را
در باغ اگر بی تو کنم لاله به دامان
برقی است ز دوزخ که بسوزد کفنی را
بیچاره دلم در صف مژگان تو مجروح
گرد آمده در معرکه یک فوج تنی را
کی زنده جاوید شود از کف آبی
گر خضر ببوسد لب شیرین دهنی را
جز خال سیاهی نبود بر دل گردون
گر ماه ببیند رخ سیمین بدنی را
داند که چرا پاره کنم پیرهن از درد
دستی که دریده ست ز غم پیرهنی را
آن گوش که از صحبت دلدار بود کر
گوشی است که نشنیده ز افسر سخنی را
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از دوری و جدایی است. شاعر از زیبایی محبوب خود، از جمله بدنش که در پیرهنی مانند ماه پنهان شده و زلفش مانند گل سنبل توصیف می‌کند. او به ارتباط عمیق و بی‌نظیرش با محبوب اشاره دارد و می‌گوید که بدون وجود او، گلشن و زندگی بی‌معنا می‌شود. شاعر به درد دل خود از امید به زندگی و عشق می‌پردازد و در نهایت، حسرت و درماندگی‌اش را نسبت به نبود محبوبش به تصویر می‌کشد. او به گوش‌هایی که از صحبت‌های دلدار بی‌خبرند و زندگی بی‌ثمرش در غیاب عشق اشاره می‌کند. این ابیات به نوعی تداعی‌کننده‌ی عشق نافرجام و غم جدایی است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود