شمارهٔ ۱۱۹
شمارهٔ ۱۱۹
وه چه خوش است گلشن و باد خوش بهاریش
لاله و داغ آتشین سنبل و بیقراریش
سرو سهی به بوستان یاد قد تو می کند
هر نفسی که می زند دم ز نوا قناریش
سنبل بی قرار تو می ببرد قرار من
تا ز نسیم بشنوم قصه بیقراریش
در چمن و در انجمن جمله بود ز عشق تو
بلبل و بیقراریش عاشق و دلفکاریش
از غم و شادی جهان گوشه گزیده ایم ما
گل رخ و بی وفایی اش دلبر و غمگساریش
گر بزنی تو بر جگر تیر هلاکم ای پسر
زخم تو را بود سپر سینه و زخم کاریش
دوش همی به عشوه ها گفت بنال افسرا
بلبل مست شد کجا زمزمه اختیاریش
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی گلشن و بهار اشاره می‌کند و از لاله و سنبل و درخت سرو به عنوان نمادهای عشق و زیبایی یاد می‌کند. او از بیقراری و دلتنگی خود برای محبوب می‌گوید و بیان می‌کند که هر نفسش همراه با یادآوری عشق و زیبایی‌های معشوقش است. در چمن و انجمن دیگران هم از عشق او سخن می‌گویند. شاعر به غم و شادی زندگی اشاره کرده و می‌گوید که دلبرش با زیبایی و بی‌وفایی‌اش او را غمگین کرده است. در نهایت، او از تیر غم و اندوهی که محبت معشوق بر دلش زده، سخن می‌گوید و به حال بلبل عاشق اشاره می‌کند که در تنگناهای عشق، سرمست و بی‌اختیار است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود