غزل شماره ۱۹۷
غزل شماره ۱۹۷
ای که از قامت و رخ حسرت سرو و قمری
این چه نسبت که تو از سرو و قمر خوبتری
نیست زیبایی و خوبی که نداری همه را
عیب آن است که خورشیدی و بر بام و بری
دوست دارم که نخواهی دگری را چون من
جای رشک است که هر لحظه به کام دگری
سر و چشم همه در راه تو شد فرش طلب
پای بر دیده ما می نهی و بی خبری
فرق تا پای همه جوهر جانی و لطیف
عجب آن است که آیینه هر بی بصری
افسرت طرفه حدیثی بسراید بشنو
با رقیبان تو مزن جام که تابم نبری
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: شاعر در این شعر از زیبایی و جذابیت کسی سخن می‌گوید که به او حسرت می‌برد. او به مقایسه معشوق با سرو و قمر می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که معشوق از این‌ها زیباتر است. سپس به نقص‌های موجود در زیبایی‌ها اشاره کرده و می‌گوید که معشوق باید تنها او را بخواهد و به دیگران توجهی نکند. شاعر همچنین از تقدیم عشق و آرزوهایش برای معشوق می‌گوید و ابراز می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او به این شخص نزدیک شود. در پایان، او از دیگران می‌خواهد که با معشوقش رقابت نکنند، زیرا او تاب این حسرت و غیرت را ندارد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود