غزل شماره ۱۹۸
غزل شماره ۱۹۸
ای سرو چه ای ماه که ای شوخ کدامی
کاین گونه به رقص اندر و این سان بخرامی
ماهت بنخوانم ملکت می بندانم
حیران همه زآنم که چه جنسی و چه نامی
زلفیت به دوش اندر و خالی به بناگوش
دل صید تو بادا که بدین دانه و دامی
ماه فلکی رخ ننماید دگر از بام
بیند چو بدین جلوه تو مه پاره به بامی
هرسو نگری چند به دیدار مه نو
مه را چه کنی ای که به رخ بدر تمامی
خلقی همه شیدایی روی تو در این شهر
خود غایله خاص و یا فتنه عامی
بنشین بنشان ای مه و برخیز و برانگیز
فتنه ز نشستی و قیامت ز قیامی
افسر به تو مشتاق و تو زو یکسره فارغ
او با همه ناکامی و تو با همه کامی
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به محبوب خود، که به زیبایی ماه توصیف شده، خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که در رقص و جذبه‌اش غرق شود. او به زیبایی‌های محبوب اشاره می‌کند و حیرت خود را از جاذبه و خاص بودن او ابراز می‌کند. شاعر به تأثیر وجود محبوب بر دیگران اشاره کرده و می‌گوید که همه در شهر شیدای او هستند. همچنین، او خواهان نشستن و برانگیختن فتنه و تغییرات زندگی است. در نهایت، به بیان فاصله بین احساسات محبوب و عاشق اشاره می‌کند که محبوب از آنچه که دیگران برایش می‌خواهند غافل است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود