غزل شماره ۲۱
غزل شماره ۲۱
بگو صیاد ما در دام ریزد دانه ما را
که شاید بشنود مرغی دگر افسانه ما را
مرا در بندبند افتاد چون نی آتش غیرت
که سوزد شمع بزم دیگری پروانه ما را
حریفان را پر از صهباست جام عیش و حیرانم
که تا کی بنگرد ساقی تهی پیمانه ما را
مشو ایمن ز زهد عقل ساقی می پیاپی ده
که این ویرانه آخر بشکند خمخانه ما را
اگر بایست بستن هر کجا دیوانه ای یا رب
به زنجیری ببند آخر دل دیوانه ما را
در این عالم که آب و گل اساس هر بنا آمد
بپا کردند از غم کلبه ویرانه ما را
ز افسر آخر او را این همه بیگانگی تا کی
خوش آن روزی که سازد آشنا بیگانه ما را
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. او از صیادی می‌خواهد که دانه‌اش را در دام بیندازد تا شاید مرغی دیگر داستان او را بشنود. او در بند غیرت خود افتاده و حسرت عشق را می‌خورد. حریفان او در حال شادی و عیش هستند در حالی که او تنهاست و به ساقی می‌گوید که از زهد و عقل ایمن نماند، زیرا ممکن است او را از لذت‌ها محروم کند. شاعر به یاد ویرانی عشق و جدایی می‌افکند و از غم کلبه‌ای خالی می‌گوید. او در آخر به بیگانگی اشاره می‌کند و امیدوار است روزی برسد که آشنایی دوباره با معشوق بیابد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود