غزل شماره ۴۱
غزل شماره ۴۱
عید است و مرا در طلب باده شتاب است
خورشید مرا ساغر و یاقوت شراب است
با بوسه لعلش نخورم باده گلگون
کانجا که بود بوسه بلی باده چو آب است
با چشمه حیوان لبش کوثر و تسنیم
ما تشنه لبان را همه رخشنده سراب است
ساقی تو گلابم چه زنی این همه بر رخ
ما را عرق آن گل رخسار گلاب است
آن خطه حسن است که تعمیر شد از یار
واین کشور عشق است که از جور خراب است
ای پادشه حسن که در کشور نازی
دریاب که دلجویی درویش ثواب است
دلدار به نالیدن افسر ندهد گوش
این ناله عشق است نه طنبور و رباب است
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: شعر درباره عشق و شور و شوق زندگی است. شاعر در جشن عید به دنبال باده و خوشی است و وجود محبوبش را مانند خورشید و شراب توصیف می‌کند. بوسه‌های محبوبش را برتر از هر نوشیدنی دیگر می‌داند و به زیبایی او اشاره می‌کند. در این دلنوشته، شاعر به زیبایی و لطافت عشق می‌پردازد و از خوشی‌هایی که در سایه محبوب می‌تواند یافت شود، سخن می‌گوید. همچنین، او خواهان محبت و همدلی است و به درویش بودن و دلجویی اشاره می‌کند. در نهایت، ناله‌های عاشقانه‌اش را با سازهای موسیقی مقایسه می‌کند و بر اهمیت احساسات واقعی تأکید دارد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود