غزل شماره ۲۰۱
غزل شماره ۲۰۱
آیا بود که روزی از دوستان بشیری
آرد به دوستداران پیغام دلپذیری
ای بوی آشنایی از کوی کیست کایی
خود نکهت بهشتی یا نفحه عبیری
آوخ که خانه دل در عشق خوبرویان
چون کشوری است کاو را ویران کند امیری
دام بلا چه حاجت در راه ما نهادن
تاری ز زلف بگشا گر می بری اسیری
ما خود پذیره هستیم تا جان دهیم لیکن
تو خود ز بس تکبر از ما نمی پذیری
گفتی که گیرمت دست چون اوفتادی از پای
اینک ز پا فتادم دست از چه ام نگیری
افسر نوای عشقش در گوش جان اثر کرد
زآن بیخودانه هر دم بر می کشد صفیری
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به احساسات و عشق عمیق شاعر نسبت به محبوبش اشاره دارد. شاعر از دوستی به نام بشیری یاد می‌کند که پیامی دلپذیر به او می‌رساند. او به بوی آشنای محبوب اشاره دارد و دل‌باختگی‌اش را به تصویر می‌کشد. شاعر می‌گوید که قلبش در عشق خوبرویان ویران شده و می‌خواهد از زلف محبوبش گرفتاری‌هایش را باز کند. او احساس می‌کند که هرچند سختی‌ها و بلاها در مسیرش قرار دارد، لیکن او همچنان آماده است تا جانش را فدای عشق کند، اما محبوب به خاطر تکبرش او را نمی‌پذیرد. در پایان، تاثیر صدای عشق را بر روح و جان خود می‌داند و به وجد و شوق درونی‌اش اشاره می‌کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود