غزل شماره ۲۰۰

غزل شماره ۲۰۰

غزل
0
قافیه: یقالب: غزل
۞
اندازه متن

نه در شرار رخ افکنده ای ز خال سپندی

که زآن سپند شراری به جان خلق فکندی

ز طره رشته و بندم منه بپای که اینک

خود آمدم به کمندت چه جای رشته و بندی

بتا ز عارض نیکو ادیب ماه تمامی

مها ز قامت دلجو فریب سرو بلندی

ندیده سرو بروید کسی ز خانه زینی

ندیده ماه برآید کسی به پشت سمندی

نه ماه را به رخ از ابروان کشیده کمانی

نه سرو را ببر از گیسوان گشاده کمندی

ندانمت ز چه جنسی نه از قبیله انسی

پری عیان نشنیدم مگر تو پرده فکندی

دمی برافسر غمگین نظر فکن به عنایت

همی بقصد دل وی پذیره تا کی و چندی

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: این شعر به توصیف زیبایی و دلربایی معشوق می‌پردازد و شاعر با استفاده از تصاویر زیبا، احساسات خود را ابراز می‌کند. شاعر به معشوق می‌گوید که نه تنها زیبایی او مانند ماه و سرو است، بلکه ویژگی‌های خاصی دارد که او را از دیگران متمایز می‌کند. او همچنین از گیرایی و چشمان معشوق سخن می‌گوید و به وجود غم در دل خود اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و از او می‌خواهد که در دل او جا بگیرد. به‌طور کلی، این شعر نشان‌دهنده عشق و فراق است و از زیبایی معشوق به شکلی شاعرانه و هنرمندانه سخن می‌گوید.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود