غزل شماره ۱۳۹
غزل شماره ۱۳۹
مرحبا ای برید باد شمال
که به ما می دهی نوید وصال
چند گویی که خون عاشق مست
شد به فتوای شیخ شهر حلال
عاشق و رند و بی خود و مستم
گر مرا می کشی تعال تعال
با شراب مروق لعلت
جامم از خون دیده مالامال
گر مرا می کشی به عشوه بکش
که همین جا است جای غنج و دلال
چون تو نقشی دگر نخواهد زد
قلم صنع قادر متعال
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به عاشق و شوق وصال معشوق می‌پردازد. شاعر با خوشحالی از وزش باد شمال و نوید وصال صحبت می‌کند و به عشق و مستی خود اشاره می‌کند. او از فتوای شیخ در مورد عشق و حلال بودن آن سخن می‌گوید و به عشقش افتخار می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که اگر قرار است جانش را بگیرد، این کار را با ناز و عشوه انجام دهد. همچنین به قدرت و توانایی خالق اشاره می‌کند که دیگر مانند او نقشی نخواهد آفرید. در کل، این شعر حاکی از شور و شوق شدید عشق و زیبایی‌های آن است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود