غزل شماره ۱۳۸
غزل شماره ۱۳۸
تیری که زد به دشمن ما را نشست بر دل
دردا که صید ما را صیاد کشت غافل
افسوس کان جفاجو از ما نمی ستاند
هرگز بهای بوسی جان و تن و سر و دل
ما را به خاک کویش جان دادن است آسان
وز دست جور عشقش جان بردن است مشکل
گر استخوان شکافند بیرون نمی توان کرد
ما را که آب مهرش بسرشته اند در گل
قندیل و شمع ما را پرتو فرو نشاند
در بزم اگر درآید ماهی بدین شمایل
عمری بود که افسر با درد عشق یار است
کی می توان از این بحر کشتی برد به ساحل
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر عاشقانه به درد و رنج ناشی از عشق اشاره دارد. شاعر با توصیف تیر غیبت دشمن و حسرت به از دست رفتن محبوب، از عمق احساسات خود می‌گوید. او بیان می‌کند که عشق حقیقی سختی‌ها و مشکلات زیادی دارد و فرار از این عشق ممکن نیست. عشق مانند نوشیدنی شیرین و تلخ است که انسان را در کشمکش و سردرگمی قرار می‌دهد. در نهایت، شاعر از لزوم دوام آوردن در این مسیر پرخطر عشق و تلاش برای رسیدن به معشوق سخن می‌گوید.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود