غزل شماره ۱۴۰
غزل شماره ۱۴۰
حالت چشم تو و قصه بیماری دل
می توان یافت طبیب از اثر زاری دل
بخت بیدارتو داند که من و مردم چشم
چشم خوابی نکنیم از غم بیماری دل
من و چشم تو و دل هر سه علیل و بیمار
هم مگر لعل تو آید به پرستاری دل
خون شد از بس که غم لعل تو را خورد دلم
نکند لعل تو از بهر چه غمخواری دل
یک گرفتار در این شهر نباشد چه کنم
با چنین بی خبران شرح گرفتاری دل
هیچ دانی که چرا از وطن آواره شدم
جای ما نیست درآن زلف ز بسیاری دل
شب نبوده است در آن زلف سیاه پرخم
که مرا گم نشود جان به طلبکاری دل
هرچه از دوست جفا دید وفا کرد دلم
افسر آیین جفا بین و وفاداری دل
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر درباره درد و رنج عشق و بیماری دل است. شاعر به تصویر کشیده که چگونه عشق و غم چشم دیگری بر دل او تأثیر می‌گذارد و او را بیمار کرده است. او از امید به دیدن معشوق و نیاز به پرستاری از دل غمگین خود صحبت می‌کند. همچنین، شاعر به درد جدایی و آوارگی از وطن اشاره می‌کند و از وفاداری خود در برابر جفای دوست گلایه می‌کند، در حالی که هنوز به عشق و دلتنگی‌اش ادامه می‌دهد. در این شعر، احساساتی چون غم، عاشقی، و انتظار به خوبی به تصویر کشیده شده است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود