غزل شماره ۱۴۱
غزل شماره ۱۴۱
که می گوید که من دلبر ندارم
که از زلف بتان دل برندارم
دل صدپاره ام را مرهمی کو
که تاب خنجر دیگر ندارم
خوشم با گلستان چشم خونین
که غیر از لاله احمر ندارم
بکش تیغ و بکش بی جرم ما را
بگو پروایی از محشر ندارم
به بالینم بیا تا بر تو ریزم
وجودی را که در بستر ندارم
ز لخت دل کنم جان را مداوا
که دارویی از این خوش تر ندارم
ننوشم بی دو لعلت ساغر می
که خون دل در آن ساغر ندارم
کشد آن ترک بر افسر اگر تیغ
من از خاک درش سر بر ندارم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و عشق بدون پاسخ خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلبر ندارد و نمی‌تواند از عشق خود دل بکند. دلش پر از درد است و به دنبال مرهمی برای این درد می‌گردد، اما تاب و توان تحمل بیشتر را ندارد. شاعر به زیبایی گل‌ها اشاره می‌کند و تنها لاله‌های سرخ را در خود دارد. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که بی‌گناهی‌اش را بکشد و خود را به او نزدیک کند، زیرا وجود دیگری در زندگی‌اش ندارد. احساساتی همچون عشق، درد و دل‌تنگی در این شعر مشهود است و شاعر به شدت تحت تأثیر این احساسات قرار دارد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود