غزل شماره ۱۰۵
غزل شماره ۱۰۵
بسته بر قتل من آن ترک جفا پیشه کمر
ابروان کرده حسام و مژگان را خنجر
دل ما در صف مژگانش شبی یک تنه تاخت
چون نیارست ستیز آورد انداخت سپر
بر نثار در دندان و عقیق لب او
از دلم دیده فرو ریخت عقیقین گوهر
نبرد شیفتگی راه به غم خانه دل
نشود شیفته گر زلف تو از باد سحر
در خم زلف دلم آرزوی لعل تو کرد
طلبد آب حیات از ظلمات اسکندر
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوقه‌اش سخن می‌گوید و احساسات عمیقش را بیان می‌کند. او به توصیف چهره و ویژگی‌های معشوقه پرداخته و از تأثیری که زیبایی او بر دلش گذاشته، صحبت می‌کند. شاعر به تصویر کشیدن جنگ و ستیز برای به دست آوردن عشق و همچنین ناچاری دلش در برابر زیبایی معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او آرزوی رسیدن به عشق و حیات از ظلمات زندگی‌اش را ابراز می‌کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود