شمارهٔ ۱۶۳
شمارهٔ ۱۶۳
تا به روی تو شد دیده بازم
از همه دلبران بی نیازم
توشه حسن و من بنده تو
تو چو محمود و من چون ایازم
عشق تو کرده رسوای خلقم
پرده برداشت آخر ز رازم
شمع سان از فراقت همه شب
تا سحرگه بسوز و گدازم
از نگاهی دلم را ربودی
گردش چشم مستت بنازم
جان و دل در رهت دادم آری
در قمار غمت پاکبازم
چند چند از فراغت بسوزم
تا به کی با خیالت بسازم
وصل تو تا مراد دلم شد
غیر جان نیست بر کف نبازم
جز خیال رخش نیست افسر
مونس شام های درازم
صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده ابراز عشق عمیق و وفاداری خود به معشوق را می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق بهره‌مند شده و احساس می‌کند که دیگر هیچ دلبر دیگری نمی‌تواند او را راضی کند. عشق او به معشوق باعث رسوایی‌اش در برابر مردم شده است. او شب‌ها را با فکر معشوق می‌گذراند و در عوض برای دیدن او آماده است تا همه چیزش را به خطر اندازد. گوینده در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زندگی بدون معشوق برایش ممکن نیست و تنها به فکر اوست.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود