غزل شماره ۱۲۹
غزل شماره ۱۲۹
آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش
حلقه بندگی پیر مغانم در گوش
یک زمان مطرب ما نغمه سراید که برقص
یک طرف ساقی ما باده بریزد که بنوش
تا چرا داده به من لعل مروق ساقی
چون خم باده حریفان همه در جوش و خروش
نشوم مست و خراب از می ناب ای ساقی
تا حریفان نکشندم چو سبو دوش به دوش
خوش تر آن است که بر باد دهیمش چو غبار
سر ما گر نشود خشت خم باده فروش
تا چه حکم آیدم از درگه دیوان قضا
چشم بر ساقیم و گوش به الهام سروش
شد بهار و به فغان آمده مرغان چمن
غفلت است آن که در این فصل نشینی خاموش
عاشق آن است که بی خود کندش نغمه عشق
نه که از زمزمه مرغ سحرگه مدهوش
ساقی مجلس اگر باده از آن دست دهد
افسرا جان و دل خویش به جامی بفروش
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به حال و هوای خوشایند و مستی در میخانه‌ی مغان می‌پردازد. شاعر از حالتی سرمست و شاداب سخن می‌گوید که در آن حلقه‌ی بندگی پیر مغان را به دوش دارد. او به باده و نغمه‌ی مطرب اشاره می‌کند و به زیبایی می‌گوید که تا زمانی که حریفان با او هستند، باید از می ناب مست شود. شاعر از بی‌خبری و غفلت در بهار سخن می‌گوید و این که عشق حقیقی انسان را به نوعی بی‌خود و شاداب می‌کند. در نهایت شاعر به اهمیت خلاصه کردن جان و دل در باده می‌پردازد و دعوت می‌کند که از این لحظات لذت ببریم.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود