شمارهٔ ۳۰
شمارهٔ ۳۰
ای که نرسته در چمن سرو به دلرباییت
حیف که همچو گل بود عادت بی وفاییت
ای مه آفتاب رخ در شب تار عاشقان
اشک فشانده شمع جمع از غم روشناییت
سینه به خاک برنهد تن به هلاک در نهد
پشت فلک اگر کشد بار غم جداییت
گر تو رها کنی اسیر از تو جدا نمی شود
بندگران کجا برد پای دل رهاییت
هر که شد آشنای تو عهد به تیغ نگسلد
تیغ بلا کجا برد رشته آشناییت
مسند جم نبایدم تاج کیان نشایدم
سلطنتی است جاودان مرتبه گداییت
هرچه زنی تو تیغ کین ناله فرو برد دلم
زخم تو را به جان خرد هر که بود فداییت
افسر اگر گرفت زنگ آینه دلت ز غم
جلوه یار شد کنون صیقل غم زداییت
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و بی‌وفایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از درد جدایی و غم ناشی از آن سخن می‌گوید و احساساتی عمیق از عشق و فراق را بیان می‌کند. شاعر به معشوقه‌اش می‌گوید که حتی اگر او را رها کند، عشق و وابستگی‌اش از بین نمی‌رود. همچنین، او اشاره به پیوند عمیق میان خود و معشوقه‌اش دارد که نمی‌توان آن را قطع کرد. در نهایت، شاعر به سلطنت و مقام عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و آرزوهایش ارزشمندتر از هر پادشاهی است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود