غزل شماره ۸
غزل شماره ۸
در بزم چمان آمده سرو چمن ما
امشب همه رشک چمن است انجمن ما
ماه است که در بزم برافروخته طلعت
یا شمع رخ مهوش سیمین بدن ما
خوب است که در بزم من آید به تماشا
دهقان که نپرورده چو سرو چمن ما
در باغ ز حسرت همه چشم آمده نرگس
از بهر تماشای گل انجمن ما
یار است گل انجمن و ما همه بلبل
مرغ قفس گلشن او جان و تن ما
تا غیرت گلشن شود این انجمن امشب
پیداست گل ناربن از نارون ما
مانند گلستان شده افسر مگر امشب
آن شوخ گذر کرده به بیت الحزن ما
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به زیبایی و شگفتی بزم و شبنشینی اشاره دارد که در آن سرو و گل چمن، ماه و شمع، وجود دارند. شاعر بیان می‌کند که زیبایی و شکوه این بزم همه را تحت تاثیر قرار داده و حسرت دیگران را برمی‌انگیزد. در این محفل، گل و بلبل، یعنی یار و عاشق، با هم در صمیمیت هستند. همچنین، شاعر به غنیمت شمردن لحظه‌ها و زیبایی‌های شب اشاره می‌کند و از شور و حال انجمن و زیبایی‌های آن سخن می‌گوید. در نهایت، قرار است که این بزم و زیبایی، حسادت و غیرت گلشن را برانگیزد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود