غزل شماره ۱۸
غزل شماره ۱۸
گلی کز اشک خونین باغبان داده است آبش را
چه دشوار است دست غیر اگر گیرد گلابش را
اگر ملک دلم ویران شد از دست غمش شادم
که روزی می کند تعمیر شه ملک خرابش را
نمی آرد چرا در حلقه چشم من آن مه پا
به صد عجز و نیاز آن گه که می بوسم رکابش را
ز لعل لب اگر بخشد شرابم ساقی گل رخ
من خونین رخ از لخت جگر آرم کبابش را
بجز خون دل عاشق نبد در ساغر ساقی
ز من باور کن ای افسر که نوشیدم شرابش را
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر درباره ی عشق و درد جدایی است. شاعر از باغبانی می‌گوید که به خاطر عشقش دچار غم و اندوه شده و روحش از این غم ویران است. او به آنها اشاره می‌کند که برای رسیدن به محبوبش، تلاش و نیاز زیادی دارد. همچنین بیان می‌کند که عشقش مانند شراب است که تنها با خون دلش می‌تواند به دست آورد. شاعر در اینجا از احساسات深 خود حرف می‌زند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که عشق واقعی همراه با درد و رنج است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود