غزل شماره ۳۵
غزل شماره ۳۵
امروز همه خرمی دولت دین است
این است که این دولت دارای زمین است
شاهد که دهی در عوضش سیم بناگوش
ما را که دل اندر خم زلف تو رهین است
آن رخ نه که بر سرو قدت ماه منور
و آن تن نه که در پیرهنت در سمین است
جان پیش لبت دادم و خود طرفه نگاهت
پیداست که این معجز و آن سحر مبین است
خوبیت به حدی که جهانی بتو مایل
ما را به جهانی سر جنگ و دل کین است
تا جان کرا سوزد و پرتو به که بخشد
آن برق جهان سوز که در خانه زین است
این زلف فرو هشته بر آن روی نگارین
یا زنگیکی معتکف خلد برین است
در کام بد اندیش سرشک آمده افسر
لعل لب دلدار که چون ماء معین است
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و تأثیرات آن بر شاعر می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که دولت دین و خرمی در فضای زندگی‌اش حاکم است و زیبایی‌های معشوقش، به ویژه زنانی که در سرزمینش هستند، او را مجذوب خود کرده است. او به زلف‌های معشوق و چهره‌اش اشاره دارد و می‌گوید که با دیدن او، همه چیز در زندگی‌اش معنی و رنگ تازه‌ای می‌گیرد. همچنین، شاعر به جنگ و کینه‌ای که میان انسان‌ها وجود دارد، اشاره می‌کند و در نهایت به تأثیر زیبایی‌های معشوق بر احساسات و جان خود می‌پردازد، به طوری که هر نشانه‌ای از عشق و زیبایی او، دل‌ها را سوزانده و جویای رضایت و آرزوهای عمیق در وجود انسان‌هاست.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود