شمارهٔ ۱۸۱

شمارهٔ ۱۸۱

غزل
0
قافیه: نقالب: غزل
۞
اندازه متن

خلاف تلخ کامی های دیرین

بیا بوسی بده ای جان شیرین

کرم کن تا بیفزاید به دولت

تو شاه حسن و من درویش مسکین

زنخدانی که دارد بارک الله

ندارد این لطافت سیب سیمن

کجا عنبر چون آن زلف شبه گون

کجا مرجان چو آن لعل می آگین

ملک باشد لطیف اما نه چندان

پری باشد نکو اما نه چندین

به شعر افسر و زیبایی او

ملک ها در فلک ها برده تحسین

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان زیبایی‌ها و لطافت‌های محبوبش می‌پردازد و از غم‌های گذشته فاصله می‌گیرد. او از محبوبش می‌خواهد که با بوسه‌ای محبت و خوشی را به زندگی‌اش بیاورد. شاعر می‌گوید که محبوبش با لطافت و زیبایی‌اش همچون سیب و مرجان است و او هرگز این زیبایی را در دیگران نمی‌بیند. همچنین او به این نکته اشاره می‌کند که هرچند شخصیت‌های زیبا وجود دارند، اما هیچ‌کس به اندازه محبوبش دلربا نیست. اشعار او تحسین و ستایش ملک‌ها را به دنبال دارد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود