غزل شماره ۶۸
غزل شماره ۶۸
باز باد سحری بوی خوش یار آورد
کاروان ختنی مشک به خروار آورد
آنچنان در طرب آورده هوا زاهد را
که بر پیر مغان سبحه و دستار آورد
دوش پیک سحری با سر زلفش گل ها
از دل خون شده عاشق غمخوار آورد
تا بهار است به گلشن گل بی خارش باد
آن که در انجمن ما گل بی خار آورد
باغبانا چو سهی قامت ما در بستان
هیچ دیدی که صنوبر دل و جان بار آورد
عارض آیینه از شرم رخت پر زنگار
تا نگویی تو که این آینه زنگار آورد
دل به چین سر زلف تو به عمدا آویخت
خویش را طعمه صفت در دهن مار آورد
از تهور دل ما در صف مژگان تو تاخت
با سپاه عجبی طاقت پیکار آورد
افسرا طلعت یار از رخ زردت افروخت
زعفران بین که چه سان عارض گلنار آورد
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به تصویر کشیدن زیبایی‌های بهار و عشق است. شاعر از بوی خوش سحر و شکوفایی طبیعت صحبت می‌کند و به تأثیر عجیب آن بر دل‌ها اشاره دارد. زاهدی که در حالت شادی و طرب است و به نوعی به زرق و برق دنیوی علاقمند شده است. او همچنین در وصف درد و رنج عاشقانه خود، به گل‌ها و زلف معشوق می‌پردازد و از زیبایی‌های باغ و گلشن سخن می‌گوید. حسرت و شوری که از عشق بر دل عاشق نشسته، و تأثیرات عمیق محبت بر جان و دل انسان‌ها نیز در این اشعار مشهود است. در نهایت، زیبایی معشوق به صورت شیرین و خیال‌انگیز تصویر می‌شود.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود