شمارهٔ ۱۴۵
شمارهٔ ۱۴۵
یاد ایامی که در کوی تو کاری داشتیم
ما و دل با زلف و رویت روزگاری داشتیم
در خم هر حلقه زلف تو در القیم پارس
ای خوش آن شبها که ما چین و تتاری داشتیم
با دو زلف بیقرارت هر سحرگه با نسیم
با همه آشفته سامانی قراری داشتیم
در هوای گلشن روی تو ای زیبا نگار
صفحه رخ را ز خون دل نگاری داشتیم
بر سر بازار رسوایی ز فر عاشقی
با همه رسوا شدن ها اعتباری داشتیم
در سر و چشم و کف و دل روزگاری شد که ما
با خیالت باد و خاک و آب و ناری داشتیم
با تن رنجور و جان خسته در میدان عشق
سر به فتراک غم چابک سواری داشتیم
با خیال زلف و رویش روزگاری افسرا
ما و دل در هر نفس لیل و نهاری داشتیم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر یادآور لحظات عاشقانه و زیبای شاعر با محبوبش است. او به یاد می‌آورد که چگونه در روزگار عشق، با زلف و چهره محبوبش زندگی کرده و در میانه مشکلات و رسوایی‌ها، همچنان اعتباری داشتند. شاعر از حسرت شب‌نشینی‌ها و لحظات خوش بهاری صحبت می‌کند که در آن، دل و جانش به محبوبش وابسته بوده و با خیال او در تمام لحظات زندگی روز و شب را سپری کرده است. حسرت عشق و زیبایی‌های گذشته به وضوح در این شعر حس می‌شود.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود