غزل شماره ۱۵۱
غزل شماره ۱۵۱
غیر آن زلف پر از سلسله زنجیر ندارم
من دیوانه در آن مرحله تدبیر ندارم
من که ویرانه گنج لب یاقوت تو باشم
شادمانم که سر منت تعمیر ندارم
من که بر تن زره از حلقه زلف تو بپوشم
روز هیجا بجز ابروی تو شمشیر ندارم
تا مرا شد صف مژگان جهانگیر تو لشکر
شهربند سخنی نیست که تسخیر ندارم
وه که از همت عشق تو سراپای وجودم
زر ناب است و دگر حاجت اکسیر ندارم
افسرا بی خود و آشفته و ساغر زده ام من
راستی گویم و سالوسی و تزویر ندارم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: شاعر در این متن از احساسات عمیق و عشق خود به معشوقش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هیچ چیز جز عشق و زیبایی معشوقش برای او اهمیت ندارد و در این راه هر گونه تدبیر یا برنامه‌ریزی بی‌فایده است. او خود را دیوانه‌ی عشق می‌داند و به ویرانی و زخم‌هایی که ناشی از این عشق است، افتخار می‌کند. همچنین بیان می‌کند که عناصر دیگر زندگی‌اش هیچ‌گونه ارزشی در مقایسه با ابروی معشوقش ندارند و تنها وجود او برایش کافی است. او در نهایت به بی‌خود بودن و آشفته‌حالی خود اشاره می‌کند و تصریح می‌کند که هیچ تزویر یا دروغی در کلامش نیست.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود