غزل شماره ۱۵۰
غزل شماره ۱۵۰
تا به دامان تو من دست تولا زده ام
پای بر اطلس و نه جامه خضرا زده ام
تا دلم مطلع خورشید گریبان تو شد
خنده بر روشنی صبح مصفا زده ام
در تو گر من نظری بنگرم از چشم هوس
تیر بر مردمک دیده بینا زده ام
من که مستم ز لب لعل تو ناخورده شراب
روشن است آن که می از ساغر بیضا زده ام
گرچه در اوج غم عشق کم از عصفورم
پر ز اقبال تو بر عرصه عنقا زده ام
خون خورد قبطی از این غم که من از سیل سرشک
نیستم موسی عمران و به دریا زده ام
ای که از لعل تو شد گوهر نظمم جان بخش
دم روح القدس از نطق مسیحا زده ام
تا ز لعل لب تو بر لب من رفت حدیث
می توان گفت که حرفی ز معما زده ام
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر بیانگر عشق عمیق و شگرف گوینده به معشوق است. او با اشاره به تلاش‌هایش برای رسیدن به معشوق، از احساسات و حالاتی مانند شوق، غم و مستی سخن می‌گوید. گوینده بیان می‌کند که با عشق به معشوق، زندگی‌اش تغییر کرده و غم‌هایش را فراموش کرده است. او به زیبایی و اثرگذاری لب‌های معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشقش به وی چنان عمیق است که گویی به او روح و زندگی تازه‌ای بخشیده است. در مجموع، این شعر تصویری شاعرانه از عشق و تجربیات عاطفی عمیق را به تصویر می‌کشد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود