غزل شماره ۱۲۱
غزل شماره ۱۲۱
آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش
روشن کنم چو شعله شمع استخوان خویش
گر خون دل ز دیده بریزم بدین نمط
گلشن کنم ز لاله کنار و میان خویش
گر لخت لخت شد جگر و پاره پاره دل
با مدعی نگویم راز نهان خویش
چون بحر در خروشیم و چون باده ام به جوش
مهر خموشی ار زده ام بر دهان خویش
خاموشیم بود سبب کام مدعی
از کام بهتر آن که برآرم زبان خویش
بحریم و آتشیم خروشان و سرکشیم
وز کف نمی دهیم در این ره توان خویش
تا آنکه یار جان و دل از ما کند قبول
افسر گرفته بر کف دست ارمغان خویش
صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به بیان عشق و آتش درون شاعر می‌پردازد. شاعر از احساسات شدید خود سخن می‌گوید و می‌خواهد که عشقش را مانند شعله‌ای روشن کند. اگرچه ممکن است از درد و رنج رنج ببرد، اما او رازهایش را به کسی نمی‌گوید. شاعر خود را همچون دری پرخروش و باده‌ای جوشنده می‌بیند و خاموشی را به عنوان یک استراتژی برای آرامش مدعی می‌داند. در نهایت، او امیدوار است که یار تنها و محبوبش به او توجه کند و عطری از عشق را به او هدیه دهد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود