شمارهٔ ۹۰

شمارهٔ ۹۰

غزل
0
قافیه: دقالب: غزل
۞
اندازه متن

خط تو هاله صفت ماه در میان دارد

مه تو جای بر اوج سپهر جان دارد

ز چشمکان تو پیداست ای صنم بر خلق

که فتنه های غریب آخرالزمان دارد

ز بس که با سر زلفت گرفته خو دل من

دل من و سر زلف تو یک نشان دارد

به تنگ عیشی خود راضیم که این احوال

بسی شباهت با نقش آن دهان دارد

مرا از این تن کاهیده خاطری شاد است

که نسبتی همه با موی آن میان دارد

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر درباره محبوبی است که زیبایی‌هایش در میان دیگران برجسته است. شاعر به توصیف چشمان دل‌ربا و موهای زیبای محبوب می‌پردازد و اشاره می‌کند که دلش به داشتن چنین زیبایی‌هایی وابسته است. او همچنین به عشق و اشتیاق خود به این محبوب می‌پردازد و می‌گوید که حتی در شرایط سخت نیز خوشحال است وجودی چون او را دارد. در این شعر ارتباط عمیق و تنگاتنگی بین شاعر و محبوبش به تصویر کشیده شده است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود