شمارهٔ ۹۱

شمارهٔ ۹۱

غزل
0
قافیه: دقالب: غزل
۞
اندازه متن

غمی دارم به دل مدغم که در عالم نمی گنجد

دلی دارم به غم توأم که در آدم نمی گنجد

ز مرهم ها جراحت ها پذیرند التیام آخر

مرا جان سوز زخمی کاندر او مرهم نمی گنجد

الهی ای غم دلبر فزون گردی به دل گرچه

مرا هرگز ز دلتنگی به دل جز غم نمی گنجد

دهانت قطره و در سینه ام دل لجه ای پرخون

عجب دارم چرا کان قطره اندر یم نمی گنجد

به دریا کی توانم داد جا سیل سرشکم را

بود پیدا بر دانا که یم در یم نمی گنجد

برون افتاد افسر طفل فکر بکرت از پرده

که عیسی تا ابد در دامن مریم نمی گنجد

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسی عمیق از غم و درد در دل شاعر است. او از غمی صحبت می‌کند که به قدری شدید است که در هیچ کجا نمی‌گنجد. این احساسات بر اثر جدایی یا دوری از محبوب شکل‌گرفته و شاعر می‌گوید که هیچ مرهمی نمی‌تواند این زخم عمیق را التیام بخشد. او به عشق و دلتنگی اشاره دارد و بیان می‌کند که تنها غم محبوب در دلش جا دارد. شاعر همچنین به قدرت عشق و درد خود اشاره دارد و می‌پرسد چگونه می‌تواند این همه احساس را در خود نگه دارد. در پایان، او به محدودیت‌های انسانی و شرایطی می‌پردازد که در آن احساساتش فراتر از ظرفیت وجودی‌اش هستند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود