شمارهٔ ۱۳۹

شمارهٔ ۱۳۹

غزل
0
قافیه: لقالب: غزل
۞
اندازه متن

مرحبا ای برید باد شمال

که به ما می دهی نوید وصال

چند گویی که خون عاشق مست

شد به فتوای شیخ شهر حلال

عاشق و رند و بی خود و مستم

گر مرا می کشی تعال تعال

با شراب مروق لعلت

جامم از خون دیده مالامال

گر مرا می کشی به عشوه بکش

که همین جا است جای غنج و دلال

چون تو نقشی دگر نخواهد زد

قلم صنع قادر متعال

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر به عاشق و شوق وصال معشوق می‌پردازد. شاعر با خوشحالی از وزش باد شمال و نوید وصال صحبت می‌کند و به عشق و مستی خود اشاره می‌کند. او از فتوای شیخ در مورد عشق و حلال بودن آن سخن می‌گوید و به عشقش افتخار می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که اگر قرار است جانش را بگیرد، این کار را با ناز و عشوه انجام دهد. همچنین به قدرت و توانایی خالق اشاره می‌کند که دیگر مانند او نقشی نخواهد آفرید. در کل، این شعر حاکی از شور و شوق شدید عشق و زیبایی‌های آن است.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود