غزل شماره ۸۲
غزل شماره ۸۲
عاشق نتوان گفت که در بند نباشد
در بند گرفتاری خرسند نباشد
در عشق به مایی و منی یار نگردد
در بند خودی در غم دلبند نباشد
تا چند فریبم دهی ای دوست که شکر
شیرین بود آنجا که شکرخند نباشد
در زلف پریشان تو دل ها همه جمعند
ما راست دلی شیفته مپسند نباشد
گفتی نکشد هیچ تنی پیکر الوند
ما را غم عشقت کم از الوند نباشد
با آن لب شیرین دو سه دشنام بیامیز
هرچند بود تلخ کم از قند نباشد
هرگز نبرم شکوه دلدار به اغیار
افسر گله از یار خوشایند نباشد
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر بیانگر عاشقانه‌های عمیق و پیچیده است. شاعر می‌گوید که عشق واقعی نمی‌تواند در بند محدودیت‌ها و گرفتاری‌ها باشد. عشق نمی‌تواند با خودخواهی و غم و اندوه همراه باشد. او از دوستش می‌خواهد که دیگر او را فریب ندهد، زیرا عشق واقعی باید شیرین و لذت‌بخش باشد. شاعر همچنین به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که قلب‌ها به خاطر زلف‌های پریشان او جلب می‌شوند. او با تلخی‌ها و دشنام‌ها نیز کنار می‌آید و حتی در غم عشق، احساس کمبودی نمی‌کند. در نهایت، شاعر اذعان می‌کند که هیچ‌گاه شکایت از محبوبش را به دیگران نمی‌برد و می‌خواهد رابطه‌ای صمیمی و خصوصی داشته باشد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود