غزل شماره ۸۳
غزل شماره ۸۳
به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می سوزد
ز حسرت بس دل دیوانه و فرزانه می سوزد
شب هجران خیالش زد چنان بر خرمنم آتش
که برق شعله ام هم شمع و هم پروانه می سوزد
در این ویرانه آن دیوانه آتش نهادم من
که هرشب از شرار ناله ام ویرانه می سوزد
چنانم از جگر آتش برون آید که بر ساغر
نهم گر لعل لب هم باده هم پیمانه می سوزد
خیالت بر من دیوانه در ویرانه برق آسا
شراری زد که هم ویرانه هم دیوانه می سوزد
شدم در بزم هر آتش پرست افسانه عشقت
چو خرمن پیکرم از برق آن افسانه می سوزد
نه من پروانه سان هردم زنم آتش به بال و پر
که از سودای عشقت شمع در کاشانه می سوزد
چنان از عشق سوزد افسرا جانانه ام پیکر
که پنداری تو برق آشنا بیگانه می سوزد
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به توصیف شعله‌های عشق و سوز و گداز ناشی از آن می‌پردازد. او از حسرت و درد دل ناشی از دوری معشوق می‌گوید و بیان می‌کند که آتش این دل‌تنگی، هم دیوانه و هم فرزانه را می‌سوزاند. او شب‌ها در تنهایی و ویرانی عشق خود، گریه و ناله می‌کند و از شدت احساساتش، مانند شمع و پروانه، می‌سوزد. شاعر به تصویر کشیدن آتش درونی خود و تأثیر عشق بر زندگی‌اش ادامه می‌دهد و به این نتیجه می‌رسد که عشق، او را به شدت دچار سوزش و درد می‌کند و حتی به‌نظر می‌رسد که وجودش به خاطر این عشق در حال دود شدن است. در نهایت، او از عشق خود به عنوان شعله‌ای غریب و آشنا یاد می‌کند که همه‌جا را می‌سوزاند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود