غزل شماره ۱۶۱
غزل شماره ۱۶۱
عیبم مکن امروز که دستار ندارم
فرداست که خرقه گرو باده گذارم
ای آن که به حنجر کشیم خنجر بیداد
تا لب به لب من ننهی جان نسپارم
با قامت شمشاد تو هم بانگ تذورم
با عارض بستان تو هم صوت هزارم
جز ما نتوان گفت که خورشید ببیند
تا دیده مرا هست به روی تو گمارم
خون در غم عشق تو بدان مرتبه خوردم
کز مردمک دیده بجز خون نفشارم
مانند دل گمشده خویشتن ای دوست
در زلف تو عمری است که من طعمه مارم
نتوان کنم از خون جگر شرح غم هجر
هر نامه که من سوی تو با گریه نگارم
جان در کفم از بهر نثار است و دریغا
افسر نبود لایق دلدار نثارم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به معشوق خود خطاب می‌کند و از درد و عشق خود می‌گوید. او از نداشتن لباس و مقام در حال حاضر گله می‌کند و به فردا امید دارد. شاعر به شدت غم و اندوه ناشی از عشق را توصیف می‌کند و بیان می‌دارد که چقدر جانش در خطر است و دستی هم به خون عشق آغشته دارد. او احساس می‌کند که مانند دل گمشده‌ای در زلف معشوق گرفتار است و نمی‌تواند غم و اندوه خود را به درستی بیان کند. در نهایت، او از عدم شایستگی خویش برای تقدیم جانش به معشوق ابراز ناامیدی می‌کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود