شمارهٔ ۱۹۴

شمارهٔ ۱۹۴

غزل
0
قافیه: یقالب: غزل
۞
اندازه متن

چه خوش باشد شبی در سرزمینی

به روز آریم با صبح جبینی

به زلف و چهره ات یارا که ما را

به غیر از این نباشد کفر و دینی

نمی دانم چه گنج است این محبت

که هر دل شد غم او را دفینی

قرین شو لحظه ای با من که عمری

ندارم جز غم عشقت قرینی

به رغم اهل صورت ز ابروی کج

به معنی قبله گاه راستینی

تو کز حور بهشتی نازنین تر

چه گویم آنچنان یا اینچنینی

مگر شور مگس را وانشاند

تو شکرلب بیفشان آستینی

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شبی دل‌انگیز در سرزمینی خوش صحبت می‌کند که با صبحی دلپذیر آغاز می‌شود. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که عشق و محبت او فراتر از هر نوع ایمان و کفر است. شاعر از احساس غم و درد عشق می‌گوید که در طول زندگی‌اش همیشه همراه او بوده است. او همچنین به زیبایی منحصر به فرد معشوق اشاره می‌کند و معتقد است که او از حورهای بهشتی نیز زیباتر است. در نهایت، شاعر فرامی‌خواند که لحظه‌ای با او باشد و این شور و شوق را در کنار هم تجربه کنند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود