غزل شماره ۱۲۳
غزل شماره ۱۲۳
هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش
واله و مست کند نغمه مرغ چمنش
یار مانند بهار آمد و می باید داد
باغبان را خبر از سنبل و سرو سمنش
چه توقع کند از بوسه لعلش گل سرخ
آن که اندر دو لب غنچه نگنجد دهنش
باغبان سرو قدش دید و نظر کرد و نبود
در چمن سرو و شکر خنده شیرین سخنش
سروش از خون دل و اشک چنان پروردم
که بود میوه انار لب و سیب ذقنش
دلم از بهر چه آشفته و بی سامان است
گر نه باد سحر آشفته نماید وطنش
همچو حورا ز پس حله و می از پس جام
می نماید ز پس برد یمانی بدنش
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از زیبایی معشوق خود صحبت می‌کند که همانند بهار آمده و دل را شاد می‌کند. او به باغبان اشاره می‌کند که باید از شکوفه‌ها و درختان خبر داشته باشد. شاعر در ادامه به گل سرخ و لب‌های غنچه اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که لبانش به اندازه کافی برای بوسه تنگ است، نمی‌تواند انتظاری از گل سرخ داشته باشد. در نهایت، شاعر از آتش دل و اشک‌هایش می‌گوید و این که دلش به خاطر معشوقش آشفته و بی‌سامان است. به طور کلی، این شعر توصیف کننده شور عشق و زیبایی معشوق است.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود