غزل شماره ۱۴۶
غزل شماره ۱۴۶
چو ماه روی تو را در خیال می نگرم
دگر خیال بود هر چه هست در نظرم
اگر تو را لب لعل است لؤلؤ شهوار
من از خیال لبت چون عقیق خون جگرم
اگر تو سرو بنی من تذرو نغمه تراز
اگر تو شاخ گلی من چو بلبل سحرم
گرم تو اوج دهی بر سریر نه فلکم
گرم تو پست کنی کم ز خاک رهگذرم
گر التفات توام پایمرد لطف شود
به ملک نظم یکی شهسوار تاجورم
اگرچه ملک خرابم ولی به همت دوست
در اوج شاعری آزرم ابر پرگهرم
همان درخت کهن عمر دیرسالم من
که سنگ جور تو ریزد شکوفه و ثمرم
نمک به منطق شیرین من شود شکر
چو بر زبان گذرد نام شاهد شکرم
ز یمن دولت دلدار افسرا هر شب
در آسمان همه شعرا چو شعر می شمرم
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد و می‌گوید زمانی که چهره او را در خیال می‌بیند، همه چیز دیگر همچون تخیل به نظر می‌رسد. او به زیبایی‌های ظاهری محبوبش اشاره می‌کند و با استفاده از تشبیهات زیبا، حس عشق و دلدادگی‌اش را بیان می‌نماید. همچنین، شاعر از مشکلات و خرابی‌های زندگی‌اش می‌گوید اما با امید به لطف دوست، احساس خود را در اوج شاعری تعبیر می‌کند. در نهایت، او خود را مانند درختی که با عشق محبوب شکوفه می‌دهد، معرفی می‌کند و بر اهمیت و زیبایی اشعارش تأکید می‌نماید.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود