غزل شماره ۱۳۳
غزل شماره ۱۳۳
خوشا سودای عشق و روزگارش
وز آن خوش تر به جان ما شرارش
دلم در زلف او عمری اسیر است
من آشفته سامان یادگارش
توانم برد چشم ناتوانش
قرارم برد زلف بی قرارش
مسلمانان ز عشق روی خوبان
دلی دارم ندارم اختیارش
بنام ایزد مرا باشد نگاری
که مانی شرمسار است از نگارش
نمی دانم چه باغست این محبت
که برق آرد به جان گل شرارش
در آن وادی که عشق آید به جولان
جهان تسخیر یک چابک سوارش
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به عشق و زیباییهای آن اشاره دارد. شاعر از احساسی عمیق نسبت به معشوق صحبت میکند و بیان میکند که چگونه دلش در زلف او اسیر است و نمیتواند از یاد او رهایی یابد. احساسات او نسبت به معشوقش به قدری قوی است که چشم ناتوان او و زلف بیقرارش آرامش را از او میگیرد. همچنین، عشق به زیباییهای معشوق برای مسلمانان هم ارزشمند است و شاعر از ایزد میخواهد تا او را در این عشق یاری کند. در نهایت، شاعر از قدرت عشق میگوید و اینکه چطور میتواند جهان را تسخیر کند.
اخطار: خلاصههای تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
همآهنگها
مشابهیابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه میشود