غزل شماره ۱۳۴

به زبان ساده

هوشواره: این شعر با زبانی عاشقانه و احساسی به توصیف زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل شاعر می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق، مانند موهایش که چون سپیده دم می‌درخشد و رویش که روشنایی آفتاب را به یاد می‌آورد، سخن می‌گوید. او احساسات دردناک فراق و حسرت را نیز ابراز می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که وصال و وصال در نهایت به جدایی منتهی شده است. شاعر از نگاه و اشک‌هایش سخن می‌گوید که ناشی از عشق و آرزوی وصال است. در نهایت، به انتقاد از افرادی می‌پردازد که عشق را منکر می‌شوند و از قاصد یار که پیغام عشق می‌آورد، یاد می‌کند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است