غزل شماره ۳
غزل شماره ۳
بیا که بی تو مرا روزگار شد یارا
چنان سیه که نباشد به غیر شب ما را
بدین روش که دل اندر محیط خون شده غرق
عجب مدار که آرم ز دیده دریا را
میان باغ به یک جلوه از خرامیدن
به گل نشان تو صنوبر قدان رعنا را
مپوش ماه رخ و منع ما مکن ز نظر
که ناگزیر ز مهر است دیده حربا را
ز نقطه دهنش هیچ دم مزن افسر
که جز لبش نگشاید کس این معما را
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی شاعر است. او می‌گوید که بدون محبوبش، زندگی برایش تاریک و ملال‌آور شده است. دل او در غم فرو رفته و هیچ چیز نمی‌تواند احساس تنهایی و اندوه او را کاهش دهد. شاعر از زیبایی محبوبش سخن می‌گوید و خواستار توجه و دیدن اوست، زیرا نمی‌تواند از عشقش صرف‌نظر کند. در نهایت، شاعر به زیبایی لبان محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین آن زیبایی شود.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود