غزل شماره ۱۶

غزل شماره ۱۶

غزل
0
قافیه: اقالب: غزل
۞
اندازه متن

بیا ساقی کرم کن جام می را

معطر کن مشام جان کی را

به نام ایزد گلی دارم که هرگز

نبیند آفت تاراج دی را

ز رمز عاشقی یک حرف گفتند

شرر در بند بند افتاد نی را

که سوی منزل لیلی برد پی

اگر مجنون نپوید راه حی را

بر آن بلبل بباید زار بگریست

که گل نشنیده باشد بانگ وی را

گر آن دلدار افسر عهد بشکست

تو مشکن تا توانی عهد وی را

شنیدن این شعر

در حال بارگذاری صداها…

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد تا جام می را سرشار کند و روح و جان را معطر سازد. او به نام خداوند از گلی سخن می‌گوید که هرگز آسیب نمی‌بیند و بر رازهای عاشقی اشاره می‌کند که عشق و جستجو را به سوی معشوق هدایت می‌کند. شاعر بر ناراحتی و درد بلبل که نتوانسته صدای خود را به گل برساند، تأکید می‌کند و در پایان از دلدار می‌خواهد که عهد خود را نشکند، تا او نیز وفادار بماند.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود