غزل شماره ۱۵
غزل شماره ۱۵
هر آن مرغی که می بندند در گلزار بالش را
چه می دانند مرغانی که آزادند حالش را
من آن مرغم که صیاد جفاکیشم به صد حسرت
کشد در خاک و خونم زار و نندیشد مآلش را
به گلزاری مرا دادند رخصت در پرافشانی
که سوزد هر سحرگه سوزش هجران نهالش را
به بیداری شود بی شبهه از صورتگری غافل
اگر در خواب خوش بیند شبی مانی خیالش را
بنازم عرصه گاه عشق کانجا سالخوردانش
نیازارند و ناز آرند طفل خردسالش را
زلال زندگانی در لب ساقی بود یا رب
خوش آن خضر مبارک پی که می نوشد زلالش را
تو افسر ذره ناچیز و خورشید است آن دلبر
نخست از خویشتن بگذر اگر جویی وصالش را
صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید
به زبان ساده
هوشواره: این شعر در مورد احساس آزادی و اسارت مرغی است که به طبیعت و زندگی آزاد خود اندیشیده و حسرت آن را دارد. شاعر خود را مانند این مرغ می‌داند که در چنگ صیاد گرفتار است و در خون و غم به سر می‌برد، بی‌آنکه کسی به عاقبت کارش فکر کند. او به گلزارها و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که در عشق واقعی، سالخوردگان به ناز و نیاز نمی‌پردازند و فقط بر سر خوشی‌های زندگی می‌آیند. او همچنین درباره اهمیت زندگی و نوشیدن از زلال آن صحبت می‌کند و در پایان به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به وصال محبوب، باید از خود بگذریم.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود