غزل شماره ۷۹

غزل شماره ۷۹

غزل
0
قافیه: دقالب: غزل
۞
اندازه متن

با صبا نفحه جان از بر جانان آید

هر نفس ز آمدنش در تن ما جان آید

آن که ننشست و به اکراه برفت اینک باز

فرش راه طلبش دیده یاران آید

مدعی قالب بی جان شده کان جان جهان

سوی ما مست و غزل خوان و خرامان آید

زهره نظاره کنان است که در مجلس انس

دف زنان رقص کنان یار غزل خوان آید

مگر آن روح روان رفته به بستان کامروز

بوی جان هر نفس از جانب بستان آید

یار پیمان شکنم نیست مگر مایه عمر

عمر باز آید اگر بر سر پیمان آید

داغ هجر تو نه داغی که پذیرد مرهم

درد عشق تو نه دردی که به درمان آید

افسرا خاطر مجموع از این حلقه مجوی

خاصه این لحظه که با زلف پریشان آید

شنیدن این شعر

صدای فارسی یافت نشد — برای شنیدن صحیح، مرورگر Chrome نصب کنید

0.95×

به زبان ساده

هوشواره: این شعر به توصیف احساسات و افکار شاعر درباره عشق و معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که با آمدن معشوق، جان تازه‌ای در او دمیده می‌شود. او به یادآورده است که معشوقی که قبلاً به اکراه رفته بود، اکنون دوباره آمده است. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و جذابیت‌های او اشاره می‌کند و از درد و رنج ناشی از جدایی و عشق می‌گوید. در نهایت، او تأکید می‌کند که این درد عمیق‌تر از آن است که به راحتی بتوان درمانش کرد. شعر به شیوه‌ای عاشقانه و غنایی احساسات عمیق را به تصویر می‌کشد.

اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.

برگردان به زبان ساده

برگردان این شعر هنوز آماده نشده است

هم‌آهنگ‌ها

مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه

اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود