غزل شماره ۷۸

نه به دستگاه شهنشهی نه به خوبیت ضرری رسد

که ز ترک چشم ستمگرت نگهی به خونجگری رسد

چه که هم تو زخمی و مرهمی به وجود محتضرم همی

چه خوش است زآمدنت دمی خبری به محتضری رسد

صنما مها چه نکو بود که محبت از دو طرف کشد

ز من آه بوالعجبی رود ز تو پیک ناموری رسد

دل و جان و سر به طبق نهم که نثار مقدمش آورم

ز قدوم قاصد محترم ز تو گر به من خبری رسد

تو که شعله خوی و ستمگری به دو رخ دو خرمن آذری

ز چه غم خوری که به خرمنی ز نگاه تو شرری رسد

بشنو ز افسر مبتلا برسان سلام و نیاز ما

به مقیم درگهش ای صبا گذرت اگر سحری رسد

به خدنگ غمزه ات ای جوان همه جان و تن سپرم از آن

که به پیکر من خسته جان نه به سینه دگری رسد