غزل شماره ۱۷۱
غزل شماره ۱۷۱
زآن قد چون صنوبر و زآن روی چون سمن
کاخم شده است گلشن و کویم شده چمن
ماه است و ماه را نبود لعل لب عقیق
سرو است و سرو را نبود سیم ساده تن
زلف دوتاش آیت جادوی سامری
لعل لبانش غیرت یاقوت بوالحسن
زنجیر عقل آمد و پابند هوشیار
آن زلف حلقه حلقه و آن جعد پرشکن
هر تار آن شکن که گره در گره بود
فرزانه را سلاسل و دیوانه را رسن
ایمن نیم ز هندوی زلف تو کاشکار
کالای دل ربود که دزدی است خانه کن
جز عندلیب دل که به زلف تو واله است
بلبل شنیده ای که بود واله زغن
عزم سفر به خطه چین و ختن خطاست
مار است چین زلف تو هم چین و هم ختن
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: این شعر به زیبایی و جذابیت دو معشوق اشاره دارد. شاعر با استفاده از تشبیهات و استعاره‌ها، معشوقش را به صنوبر و سمن و ویژگی‌هایش را به ماه و سرو تشبیه می‌کند. زلف او به عنوان نماد جذابیت و سحر معرفی شده و می‌گوید که این زلف‌ها نه تنها عقل را به بند می‌کشند، بلکه دیوانگی را نیز به همراه دارند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زلف معشوقش چنان زیبایی دارد که تمام دل‌ها را می‌رباید و حتی سفر به سرزمین‌های دور به خاطر زیبایی او خطاست. در نهایت، به زیبایی و تاثیری که این زلف‌ها دارند، تأکید می‌شود.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود