شمارهٔ ۷۶
شمارهٔ ۷۶
تو را با لعل خندان آفریدند
مرا با چشم گریان آفریدند
تو را آن زلف و رخ دادند و ما را
پس آن گه کفر و ایمان آفریدند
چنان از صنع چشمت مست گشتند
که زلفت را پریشان آفریدند
درآن آشفته سامانی چو زلفت
مرا آشفته سامان آفریدند
چو جسم نازکت را نقش بستند
ز عکس نقش او جان آفریدند
اگر حیران ابرویت نبودند
مرا بهر چه حیران آفریدند
دلم را ترکش پیکان ستودند
پس آن پیکان مژگان آفریدند
بدخش طلعت و لعل تو دیدند
که لعل اندر بدخشان آفریدند
اگر دادند ما را درد افسر
لبان یار درمان آفریدند
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر درباره تفاوت میان دو موجود انسانی است که یکی با زیبایی و شادابی خلق شده و دیگری با غم و اندوه. شاعر به تغییرات و اثرات این زیبایی‌ها و غم‌ها در زندگی و احساسات خود اشاره می‌کند. او به زلف و چهره‌ی معشوق خود به عنوان نماد زیبایی اشاره می‌کند و از پیامدهای حیرت‌زای آن بر دل و جانش سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر چه شاید درد و رنج نصیبش شده باشد، اما لبان یار می‌تواند التیام‌بخش باشد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود