غزل شماره ۲۷
غزل شماره ۲۷
ای سایه سعادت و ای مایه شکیب
ما از تو بی خودیم و هنوزت به ما عتیب
بی خار گل نبوده و بی رنج مار گنج
نی خرمی است بی غم و نی یار بی رقیب
ساقی به همگنان همه صهبای لعل داد
جز خون دل نبوده از آن می مرا نصیب
وز جان ما نگار دهد بزم را بخور
وز خون ما حبیب کند دست را خضیب
روزم همه شب است و شبم جمله بامداد
زآن موی همچو نافه وز آن روی دلفریب
گور است چشم خاطر صورت پرست محض
سیرت ز صورت تو نبیند مگر لبیب
با عشق آن نگار ز افسر مجوی صبر
عشق و صبوری این دو حدیثی است بس عجیب
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر از عشق و خوشی می‌گوید و اینکه در دنیای عشق، بدون رنج و صبر نمی‌توان به خوشی دست یافت. او به زیبایی‌های یار و تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و معتقد است که روز و شبش تحت تأثیر این عشق است. شاعر همچنین بیان می‌کند که عشق و صبر دو مساله عجیب و پیچیده هستند که در کنار هم قرار می‌گیرند و بدون هم وجود ندارند. در نهایت، او به سختی‌های عشق و زیبایی‌های آن می‌پردازد و به عاطفه عمیق خود اشاره می‌کند.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود