غزل شماره ۱۸۴
غزل شماره ۱۸۴
خم ابروی تو هم کعبه و هم میخانه
لعل دلجوی تو هم باده و هم پیمانه
تا فسون غم عشق تو مرا شد در گوش
نشنیدم سخنی را که نبود افسانه
ای که جویی لب معشوقه و آبادی عقل
گنج پیدا نکنی تا نکنی ویرانه
گریه از حسرت دردانه مردم تا کی
چند دردانه بریزم ز غم دردانه
می زدم لاف دروغی که منم عاقل شهر
کرد زنجیر سر زلف توام دیوانه
یار خندید به دیوانگی ما افسر
بهتر آن است که دیوانه شود فرزانه
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: در این شعر، شاعر به زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوقه اشاره می‌کند و بیان می‌کند که خم ابروی او هم کعبه و هم میخانه است، به این معنا که او به شدت الهام‌بخش و دلرباست. شاعر از غم عشق می‌گوید و اینکه چگونه این عشق او را در خود غرق کرده و در کنار آن به دیوانگی‌اش می‌خندند. او به این نکته اشاره می‌کند که گرچه در ظاهر عاقل به نظر می‌رسد، اما در واقع در چنگال عشق و جذابیت معشوقه‌اش دیوانه است. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که دیوانگی در عشق می‌تواند از عقل و فرزانگی برتر باشد.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود