شمارهٔ ۱۷۶
شمارهٔ ۱۷۶
بشکست سنگ محنت عشق تو نام من
دردا که ریخت آب رخ و ننگ و نام من
تا من شدم غلام سگ پاسبان دوست
شد ماه شمع محفل و کیوان غلام من
یک بوس از آن دو لعل ندارم طمع فزون
سویش کسی بود که رساند پیام من
ای باد چون روی به طواف حریم او
با عجز و انکسار رسانی سلام من
بعد از درود و عرض سلام و دعا بگو
کی پر غرور دلبر با احترام من
آن قدر از غم تو بگریم که خون اشک
بستاند از عقیق دو لعل تو کام من
گفتم شبی چو شمع بسوزم ز پرتوت
شد پخته از وصال تو سودای خام من
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنجی که از عشق معشوق می‌آید، می‌پردازد. شاعر از شکستن دلش به خاطر عشق معشوق سخن می‌گوید و از نگرانی‌اش درباره‌ی نام و ننگی که به واسطه‌ی این عشق بر او تحمیل می‌شود، ابراز ناراحتی می‌کند. او همچنین نشان می‌دهد که چه اندازه با عشق از خودگذشتگی می‌کند و خود را به عنوان غلام معشوق معرفی می‌کند. شاعر از بوسه‌های معشوق آرزو می‌کند و از باد می‌خواهد که پیامش را به معشوق برساند. در نهایت، به غم شدیدش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در اثر عشق و وصال معشوق چگونه می‌سوزد و شیدا می‌شود.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود