شمارهٔ ۱۷۷
شمارهٔ ۱۷۷
گیسو به رخ بیفکن و مه را نقاب کن
خاک سیه به فرق سر آفتاب کن
شد آب همچو سنگ ز تأثیر برد دی
تو ز آب آتشین جگر سنگ آب کن
ساقی بهار آمد و در دست می پرست
شد چون پیاله لاله تو فکر شراب کن
ما را که شکر جنت وصلت نگفته ایم
درآتش جهنم هجران کباب کن
اول به عاشقان رخ خویش از کرم نما
بوسی ز لب حواله و آنگه عتاب کن
بر توسن تو حلقه چشمم بود رکاب
پایی به قتل دلشدگان در رکاب کن
از ترکش تو نیست اگر تیر در کمان
مژگان به جای پیکان نایب مناب کن
ای دیده از فراق رخ دوست خون ببار
وز سیل اشک خانه افسر خراب کن
در حال بارگذاری صداها…
به زبان ساده
هوشواره: هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی می‌پردازد و شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که زیبایی خود را به نمایش بگذارد و غم جدایی را با نوشیدن شراب فراموش کند. شاعر احساس می‌کند که در این جدایی در آتش عشق سوزانده می‌شود و می‌خواهد که معشوق با نگاهی پر از محبت به او پاسخ دهد. همچنین شاعر به شدت تحت تأثیر زخم‌های عشق است و از خویشتن می‌خواهد که با اشک‌ها و دردهایش، خانه دل را خراب کند. در کل شعر از تضاد عشق و درد جدایی سخن می‌گوید.
اخطار: خلاصه‌های تولید شده توسط هوشواره در بسیاری از موارد نادرستند.
برگردان به زبان ساده
برگردان این شعر هنوز آماده نشده است
هم‌آهنگ‌ها
مشابه‌یابی بر اساس وزن و قافیه
اطلاعات وزن و قافیه به زودی اضافه می‌شود